Wprowadzenie do transportu kolejowego w Libanie
Transport kolejowy w Libanie, choć niegdyś rozwinięty i istotny dla komunikacji w kraju, przeszedł przez dramatyczne zmiany, które doprowadziły do jego niemal całkowitego zaniku. W okresie swojej świetności, sieć kolejowa liczyła 408 kilometrów i umożliwiała sprawną wymianę towarów oraz transport pasażerów. Niestety, z powodu wojny domowej, która miała miejsce od 1975 do 1990 roku, infrastruktura ta uległa znacznemu zniszczeniu oraz zaprzestano jej eksploatacji. Artykuł ten ma na celu przybliżenie historii libańskiego transportu kolejowego oraz losów linii kolejowych w tym kraju.
Początki kolei w Libanie
Historia kolei w Libanie sięga końca XIX wieku, kiedy to pojawiły się pierwsze plany budowy linii kolejowych. Przełomowym momentem było otwarcie 3 sierpnia 1895 roku pierwszej linii, która łączyła Beirut z Rijak i Damaszkiem. Linia ta posiadała nietypowy rozstaw szyn wynoszący 1050 mm, co wpływało na jej późniejsze wykorzystanie. W miarę upływu lat sieć kolejowa zaczęła się rozwijać, a w 1906 roku uruchomiono drugą linię z Rijaku przez Homs do Aleppo, która już miała standardowy rozstaw szyn wynoszący 1435 mm.
Rozwój infrastruktury kolejowej
Dalszy rozwój linii kolejowych nie trwał długo. W 1911 roku zbudowano trasę z Trypolisu do Homs, która jednak została zniszczona podczas I wojny światowej na skutek działań militarnych Imperium Osmańskiego. Część rozebranych torów wykorzystano później do budowy linii Damaszek-Bagdad. W czasie II wojny światowej otwarto nową trasę z Trypolisu przez Beirut do Hajfy, co miało za zadanie usprawnienie komunikacji międzynarodowej.
Czas prosperity i narodziny kolei państwowej
W 1956 roku nastąpił ważny etap w historii libańskiej kolei – znacjonalizowano system kolejowy, który stał się znany jako Chemin de Fer de l’État Libanais. Ta decyzja miała na celu centralizację zarządzania infrastrukturą oraz poprawę jakości usług przewozowych. Kolej miała kluczowe znaczenie dla transportu towarowego oraz pasażerskiego w kraju, a ruch na liniach był intensywny.
Problemy wewnętrzne i ich konsekwencje
Niestety, pomimo początkowego sukcesu systemu kolejowego, sytuacja w Libanie szybko uległa pogorszeniu. W momencie wybuchu wojny domowej w 1975 roku wiele linii kolejowych zostało zamkniętych lub zniszczonych. Już w 1976 roku przerwano ruch na kluczowych trasach, takich jak Bejrut-Damaszek oraz Rijak-Homs. W tym samym czasie dostarczono do Libanu polskie lokomotywy spalinowe SU45, które miały wspierać funkcjonowanie kolei. Mimo że lokomotywy te były wykorzystywane przez wiele lat, ostatecznie zostały odstawione i nieużywane przechowywane w magazynach.
Upadek transportu kolejowego
W latach 80-tych XX wieku rząd libański podejmował próby przywrócenia działalności transportu kolejowego na trasach Bejrut-Sajda i innych liniach. Niestety plany te nie doszły do skutku z powodu nasilających się konfliktów zbrojnych oraz izraelskiej inwazji na Liban. Zniszczenia infrastruktury były ogromne i praktycznie uniemożliwiały
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).