Kościół św. Barbary w Strumieniu
Kościół św. Barbary w Strumieniu to rzymskokatolicka świątynia parafialna, która pełni ważną rolę w życiu religijnym lokalnej społeczności. Należy do dekanatu Strumień w diecezji bielsko-żywieckiej, a w 2009 roku został uznany za Sanktuarium św. Barbary. Historia tej budowli sięga końca XVIII wieku i jest ściśle związana z osobą księcia Alberta Kazimierza oraz jego żony, arcyksiężnej Marii Krystyny. W artykule tym przyjrzymy się zarówno historii kościoła, jak i jego architekturze, wyposażeniu oraz znaczeniu dla mieszkańców Strumienia.
Historia budowy i poświęcenia
Budowę obecnego murowanego kościoła rozpoczęto w 1789 roku i zakończono w 1790 roku. Inwestycja została zrealizowana dzięki staraniom księcia sasko-cieszyńskiego Alberta Kazimierza, czwartego syna króla Polski Augusta III Sasa, oraz jego małżonki, arcyksiężnej Marii Krystyny. Po zakończeniu budowy, 5 grudnia 1790 roku, świątynia została poświęcona przez komisarza biskupiego i dziekana cieszyńskiego, księdza Alojzego Lohna. Od momentu jej powstania, kościół stał się istotnym punktem na mapie religijnej regionu.
Prace konserwatorskie i odbudowa
W ciągu swojej długiej historii, kościół przeszedł wiele zmian i remontów. W 1936 roku został odnowiony pod kierunkiem księdza dziekana Alojzego Gałuszki. Prace były prowadzone przez Stanisława Pochwalskiego z Krakowa, co przyczyniło się do poprawy stanu technicznego budowli. Niestety, w 1945 roku kościół doznał poważnych zniszczeń w wyniku bombardowania i ostrzału miasta przez wojska sowieckie oraz wycofujące się wojska niemieckie. Dzięki staraniom księdza Bernarda Barysza, administratora parafii, świątynia została stosunkowo szybko odbudowana.
W latach 1960–1970 pod przewodnictwem księdza proboszcza Alojzego Raszki przeprowadzono kolejne prace remontowo-budowlane. W związku z wykonaniem na podmokłym gruncie konieczne było wzmocnienie murów kościoła oraz renowacja wnętrza. Projektanci tych prac – inżynier Pałka oraz dr A. Lisik – przyczynili się do zachowania piękna architektury barokowej tej świątyni.
Iluzjonistyczne malowidło
W trakcie prac konserwatorskich prowadzonych w 1999 roku odkryto wyjątkowe malowidło iluzjonistyczne na ścianie za ołtarzem głównym. Fresk ten jest przykładem późnobarokowego stylu i został wykonany techniką mieszaną na szorstkim tynku. Obejmuje on całą wysokość prezbiterium i przedstawia namalowany iluzjonistyczny ołtarz architektoniczny. Stan jego zachowania był zaskakująco dobry, co pozwoliło na dalszą konserwację i eksponowanie tego cennego dzieła.
Malarskie dekoracje na dwóch pozostałych ścianach prezbiterium są kontynuacją głównego motywu, choć były one nieco zaniedbane i pokryte warstwami farb oraz gipsu. Uważa się, że malowidło mogło powstać w latach 1789-1790, a jego autorstwo często przypisywane jest Ignacemu Chambrezowi, znanemu z tworzenia stacji drogi krzyżowej dla fary w Strumieniu w 1793 roku.
Organy Rieger – serce muzyczne kościoła</h2
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).