Kościół Chrystusa Króla w Jarocinie
Kościół Chrystusa Króla to jedna z ważniejszych świątyń w Jarocinie, która pełni funkcję parafialną w ramach diecezji kaliskiej. Znajduje się przy ulicy Paderewskiego 9 i jest integralną częścią lokalnej społeczności katolickiej. Jego znaczenie wykracza poza ramy religijne, stając się miejscem spotkań, modlitwy i refleksji dla mieszkańców miasta. W artykule tym przyjrzymy się zarówno historii powstania tej budowli, jak i jej architekturze oraz wyposażeniu.
Historia powstania kościoła
Budowa kościoła Chrystusa Króla zainicjowana została na potrzeby lokalnych katolików, którzy odczuwali brak wystarczającej przestrzeni w istniejącym kościele św. Marcina. W latach 20. XX wieku liczba wiernych rosła, a dotychczasowa świątynia nie była w stanie pomieścić wszystkich uczestników nabożeństw. W odpowiedzi na ten problem, w 1928 roku ksiądz proboszcz Ignacy Niedźwiedziński zwrócił się do społeczności jarocińskiej z apelem o zbiórkę funduszy na budowę nowego kościoła.
Już wcześniej, w 1921 roku, podjęto pierwsze próby zebrania datków na ten cel, jednak inflacja z 1923 roku zniweczyła te plany. Pomimo trudności finansowych, 15 maja 1928 roku powstał komitet mający na celu zbieranie funduszy na nową świątynię. Wybór lokalizacji był przedmiotem dyskusji – proponowano zarówno budowę kościoła przy ul. Wrocławskiej, jak i odbudowę ruiny kościoła Świętego Ducha. Ostatecznie zdecydowano o budowie w pobliżu jarocińskiego dworca, co pozwoliło na stworzenie przestrzeni dla około 6000 wiernych.
Realizacja projektu
Projekt kościoła został stworzony przez architekta Stefana Cybichowskiego z Poznania. Koszt budowy oszacowano na 30 000 złotych. W trakcie realizacji projektu budowniczy Leon Adamski wprowadził pewne zmiany, m.in. poszerzył boczne nawy oraz zamienił okrągłe filary na czworokątne. Prace budowlane rozpoczęły się od poświęcenia placu budowy 29 lipca 1928 roku, kiedy to wkopano krzyż symbolizujący przyszły ołtarz.
Kolejnym istotnym momentem było poświęcenie kamienia węgielnego 7 października tego samego roku. Mimo finansowych trudności i opóźnień, do końca lipca 1930 roku udało się zakończyć prace nad murami oraz konstrukcją dachową. Materiały budowlane pochodziły głównie z pobliskiej cegielni w Witaszycach. Niestety, sytuacja finansowa wymusiła na komitecie poszukiwanie dodatkowych funduszy, co skutkowało wsparciem ze strony instytucji oraz osób prywatnych.
Budowa nie obyła się bez tragedii – 28 listopada 1930 roku doszło do wypadku na placu budowy, podczas którego zginęło dwóch robotników, a trzeci został ciężko ranny. Mimo tych trudności, pierwszy raz wierni mogli uczestniczyć w Pasterce 24 grudnia 1930 roku, choć kościół pozostawał jeszcze w stanie surowym. Prace wykończeniowe trwały do 1931 roku, a świątynia stała się obiektem filialnym do 1965 roku, kiedy to wydzielono ją z parafii św. Marcina.
Okres okupacji i późniejsze zmiany
W okresie II wojny światowej kościół przeszedł dramatyczne zmiany – okupanci niemieccy przekształcili go w magazyn mebli
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).