Zew Islamu: Historia i Wpływ na Politykę Iraku
Zew Islamu, znana również jako Partia Głoszenia Wiary, jest iracką szyicką partią polityczną, która odegrała kluczową rolę w historii współczesnego Iraku. Jej korzenie sięgają 1968 roku, kiedy to została założona jako tajne stowarzyszenie dążące do przeprowadzenia rewolucji islamskiej w kraju. Od tego czasu, Zew Islamu przeszedł przez różne etapy działalności, od represji i aresztowań po zdobycie władzy po obaleniu Saddama Husajna. W niniejszym artykule przyjrzymy się historii Zewu Islamu, jego działalności oraz wpływowi na politykę Iraku.
Powstanie Zewu Islamu
Historia Zewu Islamu zaczyna się w 1958 roku, kiedy to grupa szyickich ulemów utworzyła Stowarzyszenie Ulemów z Nadżafu. Celem tej organizacji było zrzeszanie szyitów i budowanie ich świadomości politycznej, co było szczególnie ważne w kontekście dominacji sunnitów w irackim życiu politycznym. Wśród liderów Stowarzyszenia wyróżniał się Muhammad Bakir as-Sadr, młody duchowny o znaczącym wpływie na ideologiczne kształtowanie ruchu szyickiego.
W 1968 roku z inspiracji as-Sadra powstał Zew Islamu, który miał ambicje przyciągnięcia członków nie tylko z kręgów szyickich, ale również sunnickich. Organizacja działała jako sieć tajnych komórek, które miały na celu przeprowadzenie rewolucji islamskiej i ustanowienie nowego ustroju opartego na tradycyjnej doktrynie muzułmańskiej. Już od początku istnienia partia stała w opozycji zarówno do „kapitalistycznej demokracji”, jak i „marksistowskiego socjalizmu”, postrzegając je jako zagrożenie dla społeczeństwa muzułmańskiego.
Represje i Restrukturyzacja
Wkrótce po utworzeniu Zewu Islamu, irackie władze zaczęły dostrzegać zagrożenie ze strony organizacji. Już w 1969 roku przynależność do Zewu stała się karalna, a rządząca partia Baas zainicjowała serię represji mających na celu zneutralizowanie opozycji szyickiej. W latach 70. XX wieku Zew Islamu stał się obiektem intensywnego ścigania przez reżim Saddama Husajna, co doprowadziło do aresztowania i skazania licznych członków organizacji.
Represje osiągnęły szczyt po irańskiej rewolucji islamskiej w 1979 roku, gdy Zew Islamu zyskał nowego sojusznika w postaci Iranu. Nowy rząd irański zaczął wspierać organizację dostawami broni oraz szkoleniem jej członków. Mimo to Zew Islamu nie był w stanie zorganizować skutecznej opozycji wobec Partii Baas, a jego aktywność ograniczała się głównie do demonstracji i drobnych aktów sabotażu.
Punkty Zwrotne: Lata 80. i Wojna Iracko-Irańska
W latach 80. XX wieku sytuacja Zewu Islamu uległa dalszemu pogorszeniu wskutek wojny iracko-irańskiej. Rząd iracki nasilił represje wobec szyitów, a jakiekolwiek próby organizowania ruchów politycznych były postrzegane jako zdrada stanu. W tym czasie wielu członków organizacji zostało straconych lub zmuszonych do emigracji. Mimo tego, struktury Zewu Islamu przetrwały na uchodźstwie i były wspierane przez Iran.
Obalenie Reżimu Saddama Husajna
Przełomowym momentem dla Zewu Islamu nastąpi
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).