Zbigniew Osostowicz

Wprowadzenie

Zbigniew Stanisław Osostowicz, znany również pod pseudonimem Leliwa, to postać, która zapisała się w historii Polski jako oficer Wojska Polskiego oraz działacz niepodległościowy. Urodził się 6 lipca 1893 roku we Lwowie i przez całe życie angażował się w działalność na rzecz odzyskania niepodległości przez Polskę. Niestety, jego życie zakończyło się tragicznie w Katyniu w 1940 roku, gdzie stał się jedną z ofiar zbrodni katyńskiej. W niniejszym artykule przybliżymy jego życie, działalność oraz osiągnięcia.

Dzieciństwo i młodość

Zbigniew Osostowicz pochodził z rodziny o tradycjach patriotycznych. Jego ojcem był Władysław, a matką Zdzisława z Wyszyńskich. Miał brata Tadeusza, który również był legionistą oraz oficerem Wojska Polskiego. Edukację rozpoczął w C.K. Gimnazjum w Brzeżanach, gdzie zdał egzamin dojrzałości w 1912 roku. Już w czasie nauki wykazywał dużą aktywność społeczną, stając się jednym z założycieli oddziału Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”. Działalność ta miała na celu mobilizację młodzieży do walki o wolną Polskę.

Zaangażowanie w ruch niepodległościowy

Osostowicz od najmłodszych lat był związany z różnymi organizacjami promującymi ideę niepodległości. Należał do Związku Strzeleckiego, a także Towarzystwa Szkoły Ludowej oraz Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W 1912 roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, jednak jego zaangażowanie polityczne szybko skupiło go na działaniach wojskowych.

Wojna i służba wojskowa

W czasie I wojny światowej Zbigniew Osostowicz walczył w Legionach Polskich. Jego kariera wojskowa rozpoczęła się po ukończeniu Szkoły Podchorążych Legionów Polskich w 1915 roku, kiedy to został mianowany aspirantem oficerskim. Służył w 10 kompanii 6 pułku piechoty Legionów, gdzie razem z bratem Tadeuszem walczył o wolność Polski. Po awansie na chorążego w 1916 roku jego kariera zdawała się nabierać tempa.

Przygody Legionisty

W lipcu 1917 roku po kryzysie przysięgowym Osostowicz został wcielony do cesarskiej armii austriackiej. Tam podjął działalność artystyczną, pisząc słowa do piosenki „Szeregami idą ku mnie…”. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 roku, Zbigniew został przyjęty do Wojska Polskiego i awansowany na podporucznika.

Kariera wojskowa w II Rzeczypospolitej

Po zakończeniu I wojny światowej Osostowicz kontynuował swoją służbę wojskową. W latach 1920-1921 pełnił ważne funkcje w sztabie Naczelnego Dowództwa podczas wojny polsko-bolszewickiej. Został awansowany na kapitana i pełnił rolę adiutanta sztabowego. Wkrótce po tym rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, które zakończyły się uzyskaniem dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego.